Przedszkolaki z Ostródzkiego Przedszkola Niepublicznego "Remiś" zaskoczyły całą publiczność obecną na widowni.

Gdy tylko z głosników usłyszeliśmy pierwsze bity znanej nam wszystkim muzyki "z reklamy" przedszkolaki z"Remisia" w rytmie RAP wypromowały nasze miasto:) 

My z Ostródy pochodzimy

naszym miastem się chwalimy.

Kiedy tylko świeci słońce

wnet turystów są tysiące.

Łowią ryby w piłkę grają

i na plaży opalają.

Mamy zamek, wodne narty

nowy stadion już otwarty.

Nasza piekna okolica

krajobrazem swym zachwyca.

Fajne morze, cudne góry

lecz piękniejsze są mazury.

Z różnych stron tu przybywajcie

tę krainę podziwiajcie.

Wszystkich Was tu ugościmy

z Wami chętnie zatańczymy.

"Motyle" zaskoczyły nas nie tylko wykonaniem tej piosenki ale i tekstem. który jest autorstwa wychowawców przedszkola.

Gratulujemy kreatywności paniom,oraz dzieciom występu:)

http://www.youtube.com/my_videos_edit?ns=1&video_id=hDf9OKDqNPE

Pamiętasz wielki koncert, między innymi z Dezerterem, 20 lat temu, gdy zaczynaliście grać „Legendę"? Tutaj są dziś dziewczyny, które były wtedy na tej imprezie i nie mogą uwierzyć, że 20 lat temu tłukły się trzy dni na południe Polski, a teraz mają Armię pod domem.

- Nie, nie pamiętam. No ale chyba były zadowolone. Mam nadzieję, że wtedy i dzisiaj były zadowolone.

To było we Wrocławiu, w Hali Stulecia. Jak wspominasz te koncerty sprzed 20 lat?

- Te utwory z płyty „Legenda" bardzo dobrze się gra. To jest piękna muzyka i granie tej pięknej muzyki, to jest coś świetnego.

Jak smakuje to 20-letnie wino?

- Bardzo dobrze, nic się nie zepsuło, a kto wie, czy nie ma lepszego bukietu? Po 20 latach człowiek widzi inne aspekty. Człowiek się zmienił, nie jest tym samym, kim był, inaczej widzi niektóre rzeczy, inaczej słyszy. Bardzo się cieszę, że wpadliśmy na tatki pomysł, żeby to zagrać.

Co innego słyszysz w tej chwili?

- Na przykład słyszę harmonie, których nie słyszałem wcześniej. Inaczej rozumiem  teksty, swoje własne, trochę lepiej. Kiedyś bardziej czułem, teraz bardziej rozumiem.

Czy zmieniłbyś coś, gdybyś miał teraz nagrać „Legendę"?

- Nic bym nie zmienił. Przez te lata graliśmy różne kawałki z tej płyty, ale nigdy nie graliśmy jej w całości, całą płytę od początku do końca. Ona nabiera innego wymiaru, jak się gra po kolei wszystkie utwory. Zupełnie inne przeżycie, inne granie i ona jest jak taka stara mroczna katedra, średniowieczna, bardzo piękna rzecz. To prawda, że dzisiaj już nie można osiągnąć takiego brzmienia. Wtedy były inne instrumenty i wzmacniacze, ale duch jest niezmiennie ten sam. Szczególnie w tym składzie, w którym teraz gramy. Perkusista, który gra z nami,  gra bardzo podobnie do „Stopy", który tę płytę nagrał, a który zmarł w maju. Myślę, że zespół Armia jest teraz taki bardzo „legendowy". 

- Wspominaliście "Stopę" podczas koncertu.

Stopa jakby towarzyszy nam cały  czas, duchowo, ja to tak czuję. Myślę, że jest po prostu w Niebie i to wszystko widzi, te występy. Mamy już swojego w Niebie.

Nasz człowiek w niebie?

- Dokładnie.

Na pewno człowiek, nie dusza?

- Człowiek, człowiek! Jak najbardziej.

Nie dusza?

- No ale to jest ludzka dusza. Myślę, że w niebie też jest ciało.

Jakie to jest ciało?

- To trudno mi powiedzieć. Jak tam się dostaniemy to pewnie będziemy wiedzieli, ale przecież Chrystus wstąpił do Nieba z ciałem, Maryja została wzięta z ciałem. Tam jest jeszcze ciało ludzkie. To jest bardzo przyjemna perspektywa, muszę powiedzieć.

Przed przyjazdem na koncert spotkałem koleżankę, która siedziała w klimatach punk-rocka i zapytałem, czy przyjedzie. Odpowiedziała, że fajnie, ale religijne natchnienie w Waszej liryce nie bardzo ją kręci. Czy nigdy nie dotknęło Cię, że część słuchaczy odwróciła się od Armii, uznając, że jest w Was jednak zbyt wiele religii?

- Szanuję każdego człowieka, zresztą wystarczy pójść na koncert Armii i się przekonać, jak to jest. Sądzę, że to są mity, bo to nieprawda, co mówią ci tacy oponenci. Ja tu nikogo nie moralizuję, z nikim nie dyskutuję o swoich czy innych przekonaniach. Mnie to dziwi, niektórzy ludzie ze mną walczą. Ja walczę z kimś znacznie gorszym. Sama Armia, ta nazwa, to jest walka, ale ja nie walczę z człowiekiem.

Odpowiedz jednak, czy kiedykolwiek dotknęło Cię, że część publiki tak stawia tę kwestię?

- Czy dotknęło? Mnie to po prostu dziwi. Przecież trudno nie słyszeć tekstu, a teksty są o sprawach duchowych. Nigdy nie uprawiałem w tekstach publicystyki typu: to mi się podoba, a to nie... Mnie interesowały inne rzeczy i to przecież słychać na płycie „Legenda" bardzo wyraźnie. No nie wiem, tutaj, jakby ktoś tekstu po polsku nie rozumiał.

Może właśnie na odwrót, jak jest po polsku to łatwiej odrzucić. Przecież wielkie światowe przeboje traktują o religijności. Nikt nie śmiałby zarzucić R.E.M. przegięcia w stronę religijności, a ich najbardziej popularny utwór nosi tytuł „Loosing my religion".

- Dlatego mówię, że mnie to po prostu dziwi, bo to jest tak, jakby samemu odcinać się od czegoś, co jest dobre. Taki koncert naszego zespołu, to jest chyba czymś przyjemnym.  Samemu z siebie tak rezygnować? Napisałem książkę, właśnie się ukazała. Jest zatytułowana „Soulside story" i tam dużo na temat jest. To jest moja autobiografia, zawierająca dużo odpowiedzi na te pytania.

Napisałeś hymn na 600-lecie Bitwy pod Grunwaldem. Jesteś z niego zadowolony?

O bardzo jestem zadowolony. To taki „armijny" kawałek, trochę w starym stylu, przypominającym nasze początki. Dumny jestem z tego, że nam zaproponowano, by napisać taki utwór na rocznicę.  Zwróciły się do nas o to  Ministerstwo Kultury i Sztuki i Narodowe centrum Kultury. Tekst i muzykę na 500-lecie pisali Maria Konopnicka i Feliks Nowowiejski, a teraz Armia napisała pieśń.

Jak się poczułeś, gdy dostałeś zlecenie z Ministerstwa Kultury? Gdy powstawała „Legenda", od ministerstwa jakiegokolwiek dostałbyś najwyżej wezwanie.

- Nas zauważono, muzyków rockowych, że możemy reprezentować Polskę w poważnej sprawie. To jest nobilitacja, nie tyle mnie, co naszej muzyki. Tamten system, który był, to był jakiś diabelski system. Można było się spodziewać wezwania na komendę i tak było, natomiast tutaj minister kultury i NCK (Narodowe Centrum Kultury - przyp. red) proponują nam takie rzeczy. Czuje się, że mamy coś nowego, że idzie ku dobremu. Mnie interesuje Polska, jestem patriotą, kocham ten kraj.

Powiedziałeś, że „Legenda" „ jest jak taka stara, mroczna katedra". W nawiązaniu do Grunwaldu 2010 od razu widzę Tomasza Bagińskiego i jego filmy. Stworzyliście audiowizualny przekaz na tę rocznicę.

- Żyjemy w wolnym kraju, okazuje się, że to co robimy staje się kulturą wysoką. O tym marzyłem całe życie. Sam jestem przekonany, że to co robimy jest cenne dla każdego człowieka.

Jak się układała współpraca, urzędnicy próbowali ingerować?

Nikt nam nie stawiał warunków. Nigdy bym sobie na to nie pozwolił. Jest tak jak my chcemy, albo... Oczywiście trochę się obawiałem, jak mi zaproponowano pisanie tej pieśni. Zapytałem „czy państwo rozumiecie, czym jest zespół Armia, jaką muzykę gramy? Czy państwo sobie zdają sprawę, że my nie nagramy jakiegoś pitu, pitu, albo oratorium w stylu Zygmunta Koniecznego?" Odpowiedzieli, że wiedzą, co to jest zespół Armia i tego właśnie chcą.  Szczególnie pracownicy NCK wiedzieli o co chodzi.

A dzisiejsza młodzież, wie o co chodzi Armii?

- Myślę, że nie. Wydaje mi się, że jest nastawiona tylko na konsumpcjonizm. Wystarczy wejść na Facebook'a i sprawdzić „lubię to". Obserwuję to przez moją córkę, która jest w gimnazjum. W jej kręgu najpopularniejszy wykonawca, takie połączenie hip-hop'u i reggae, Grubson się nazywa, ma 350 tysięcy  tych „lubię to", a Armia ma pięć tysięcy. Widać skalę popularności. Dlaczego mówię o konsumpcjonizmie w tym kontekście? Bo w tych bardzo „lubię to" tekstach słychać, że „fajnie jest, jest imprezka", drugi utwór „słabo jest bo nie mam hajcu". To jest zupełnie co innego niż śpiewa nasze pokolenie i coś innego, czego od nas muzyków oczekiwało nasze pokolenie. To jest chyba kwestia obecnego dobrobytu. Wszyscy już dziś chyba chcą bardziej mieć niż być. Tak jest w całej Europie. Czy potrzeba jakichś ciężkich doświadczeń, żeby coś zmienić, jakaś katastrofa, żeby człowiek się nagle otrząsnął, że nie jest zwierzęciem, które tylko je, pije, śpi i kopuluje, no i jeszcze trochę hajcu chce.

Może to zwykły rozwój, może tak wygląda postęp, że wiele jest nam dostępne, więc tego pragniemy?

- Ostatnio rozmawiałem o tym ze Stasiukiem. On mówił, że już tu nie wytrzymuje, że wyjeżdża co jakiś czas na Ukrainę, gdzie, jego zdaniem, są jeszcze takie relikty życia prawdziwego. Ludzie mają jakieś trudności, muszą zapracować, a nie, że leżą i o tak ee...

Twoja córka jest w gimnazjum tak? To powiedz, czy jej znajomi z klasy uważają Cię za wielkiego artystę?

- Nie wiedzą za bardzo kim jestem.

Córka nie powiedziała im, kim jest jej ojciec?

- Mam dostęp do jej Facebook'a, widzę, o czym oni rozmawiają. Nie rozmawiają o sztuce.

Może po prostu Twoja córka i jej znajomi nie rozmawiają o sztuce?

- Może tak, ona ma dopiero 15 lat, to jest gimnazjum i oczywiście mam taką nadzieję, że jak pójdzie do liceum to będzie inaczej. Na razie to informują się, że jest szampon jakiś fajny.

Sądzisz, że gdyby dziewczyny 20 lat temu miały możliwość wymieniać się na Facebook'u informacjami o szamponie, to by tego nie robiły?

- E no, wydaje mi się, że nasze dziewczyny to były jakieś inne.

Jaką więc armię zaproponujesz naszym dziewczynom na nowym krążku?

- Chciałbym nagrać coś ciekawego. Nasza ostatnia płyta „Freak" jest trochę jazz-rockowa i bardzo mi odpowiada. W tym składzie, z nowym perkusistą, naprawdę możemy sobie na dużo pozwolić. Przez to, że nasz zespół nagrał tyle płyt, to czuję, jakbyśmy mieli życie po życiu, wszystko możemy grać.

To pytanie osobiste. Uważasz, że jesteś lepszym wokalistą niż 20 lat temu?

- I to dużo. Lepiej śpiewam niż kiedyś.

I mimo to w „Legendzie" nic byś nie zmieniał?

- Nie nagrałbym wokali jeszcze raz. To jest duch czasu. To są pewne przeżycia w tym głosie, który został tam nagrany i  niech one zostaną.

Rozmawiał: Tomasz Sosnowski

To Wasz jedyny koncert w północno-wschodniej Polsce w tym czasie, co się dzieje?

- Niestety nie gra się już tras w ich tradycyjnym rozumieniu. To trwa gdzie tak od 12 lat, gra się pojedyncze sztuki. Ekonomia po prostu.

Dziś w Ostródzie przyszło na Proletaryat wielu młodych ludzi, co nie zdarza się często, na przykład na Armię w tym samym klubie wybrała się raczej zdecydowanie starsza publiczność...

- Jesteśmy już zespołem, powiedzmy, zaawansowanym i mogę tylko się cieszyć jeśli na nasze koncerty przychodzą nastolatki, dzieciaki w wieku mojej córki. Super, bardzo fajnie. To utwierdza nas w przekonaniu, że mamy jeszcze dla kogo grać, że ten przekaz, który generujemy ze sceny do kogoś trafia.

- To ciekawe, bo ostatnio Budzyński (lider Armii) mówił mi, że znajomi jego córki nie wiedzą kim on jest i nie interesuje ich muzyka jego zespołu...

- Nie wiem dlaczego tak było w przypadku Armii. Z naszego punktu widzenia ja się mogę tylko cieszyć, bo to już trzecie pokolenie, które słucha naszego zespołu. To jest dla mnie zaszczyt.

A ile macie "lubię to" na Waszym profilu na Facebook'u?

- Nie wiem, nie mam Facebook'a, nie mam z tym nic wspólnego, także... cenię sobie bardzo prywatność i jakby z tego powodu nie angażuję się w tego typu rzeczy, ale Kacper będzie... Kacper ile mamy na Facebook'u tych... "lubię to"? (pytanie Oleja do siedzącego w pobliżu basisty Proletaryatu)

- Jakieś 3,5 tysiąca, ale to cały czas wzrasta - odpowiedział Kacper.

- Widzisz, Kacper wie, ale dla mnie to jest jakaś świeża sprawa

 Ostatnio słyszałem taki komentarz do próby organizacji koncertu Proletaryatu w mieście nieopodal Ostródy, że szkoda czasu, bo się nie sprzedajecie, jak myślisz dlaczego?

- To są jakieś kwestie marketingu. Są fachowcy, którzy sprzedają gwoździe, piwo, jajka, robią jakieś tabelki, badania, statystyki. Ja jestem od tego, żeby przekazywać myśl, ideę, energię, jakąś ekspresję, staram się robić to jak najlepiej. Czasami mi się to udaje, natomiast staram się zawsze zagrać tak samo, niezależnie czy na koncercie jest 20 osób, czy 20 tysięcy. W tym wszystkim chodzi o pewną logikę. Po pierwsze i to jest chyba główny powód, że tej muzy nie ma w mediach. Jedyna stacja radiowa, jaka nas puszcza to Antyradio. Stacje komercyjne nie chcą naszego głosu. Dla nich jest chyba za ciężko, za ostro. Dziwi mnie to bardzo bo renesans muzyki rockowej trwa na zachodzie przynajmniej od 10 lat i bardzo mnie zastanawia, że chociażby efektem domina ten trend nie dotarł tutaj. Dowcip polega na tym, że ta sytuacja ulegnie zmianie. Zresztą obserwujemy po liczbie koncertów, które gramy, w tej chwili gramy we wszystkie weekendy. Od początku roku zagraliśmy 50 czy 60 koncertów, co jest w naszym przypadku bardzo dużo, bo w zeszłym roku zagraliśmy z 20. Jednak jest progres i wydaje mi się, że przyszły rok będzie jeszcze lepszy.

- Wiesz, bo widząc jak tu w Ostródzie ludzie wpadają niemal w szał podczas "Hej naprzód marsz..." czy śpiewając z Wami "... pokój nam panowie...", to szkoda, że nie można tego zobaczyć w większej skali, przy kilkunastotysięcznej widowni...

- Czasami dobór wykonawców, chociażby na ubiegłorocznym Jarocinie jest bardzo zastanawiający, dlaczego tak, a nie inaczej. Ja już generalnie reprezentuję pokolenie, które odchodzi, są młodzi, grają inną muzę, liczy się dla nich inna temperatura, inna forma przekazu, być może jest tak, że zostało nas już niewielu. Dzisiaj, tak jak zresztą zwróciłeś słusznie uwagę, było sporo młodych ludzi i bardzo mnie ta sytuacja cieszy. To daje taką sympatyczną wizję na przyszłość, że młodzi ludzie też się potrafią zainteresować, tym bardziej dlatego, że większość naszych tekstów jest uniwersalnych, bo nic nie straciły na swojej wartości.

- A widziałeś listę koncertową olsztyńskiego Vadera?

- Nie. W ogóle dawno się z nimi nie widziałem. Z tego co wiem, to z tego starego Vadera tylko Peter został, bo cała reszta to jest już nowy nabór.

- No tak, jakby Peter tego nie ciągnął, to by Vadera już dawno nie było, ale chodzi mi o to, że gdy przeglądałem wykaz koncertów Vadera, zauważyłem, że tam nie ma gdzie wcisnąć przysłowiowej szpilki, tylko, że to nie są koncerty w Polsce. Grają bez ustanku, a na występ w kraju nie ma szans z tego powodu, że są po prostu rozchwytywani  od Australii, przez USA, Rosję, Japonię... cały świat...

- No tak, oni grają w Stanach, Meksyku, Japonii, bardzo dobrze. Z jednej strony im zazdroszczę. Zdaję sobie jednak sprawę z tego, że my ze swoim przekazem, swoją muzą, nie jesteśmy w stanie dotrzeć tam, gdzie oni. Chwała im za to, że ten nasz pierwiastek krajowy są w stanie wyeksportować. Zresztą nie tylko oni, jeszcze jeden zespół, no Jezus, jak oni się nazywają...

Na pewno nie Jezus...

- No nie. No z Pomorza... Behemot o.

- To co się stało z Behemotem, to takie bardzo amerykańskie, lider zespołu trafia do popowego programu telewizyjnego...

- I bardzo dobrze.

Czy Proletaryat gra tej chwili, żeby się utrzymać, czy dla przyjemności?

- Udaje nam się łączyć jedno z drugim. To jest tak, żeby robić coś autentycznie, z przekonaniem i zaangażowaniem, trzeba się temu poświęcić i albo się gra, albo się robi coś innego.

Za które utwory ZAIKS najwięcej Wam płaci?

- W związku z tym, że naszych utworów się nie puszcza, ZAIKS nic nam nie płaci. Wyjątek stanowią jeszcze utwory z naszej ostatniej płyty.

25 lat temu byliście w podziemiu i teraz nadal tam tkwicie?

- Czy jesteśmy w podziemiu? Nie jesteśmy w podziemiu, nie reprezentujemy żadnych chorych filozofii, utopii, nie mamy z tym nic wspólnego